30 czerwca 2008

4 lipca 2008

3 lipca 2008

Nie rozumiem czemu Kuba wysłał mi artykuł nt. tego, że jeśli się ma małego ptaka to nie ma się czym martwić. W ów artykule wymienione były powody dla których fakt ten powinien napawać mężczyznę dumą. Ja tam nic nie mam do ludzi, którzy mają małego penisa… w zasadzie mi to lata - o, dobre słowo - ale do ch** Wacława co to ma wspólnego ze mną? No pytam?

To pisałem ja - Michał Trąbalski

… i tak to.

Znaczy no dzieje się, ale o dłuższy wywód pokuszę po sesji, której końca nie widać.
A wy sobie popatrzcie i posłuchajcie:

… bójcie się

Jechaliśmy z Kuba i jego bratem jakąś wiejską drogą. W zasadzie nie wiem po co i skąd wracaliśmy, ale niepokoiło nas to, że pociąg, na którego wcześniej czekaliśmy był już bardzo spóźniony, a szlabany na przejeździe kolejowym dawno już zostały opuszczone. Gdy oddalaliśmy się od ‘chatki dróżnika’ śmignęły nam najpierw dwie lokomotywy (elektryczna i spalinowa) potem spostrzegliśmy wagony wypełnione węglem, kilka tych osobowych i znowu jakieś towarowe.
Pociąg pojechał, a my trochę poddenerwowani ruszyliśmy dalej.

I nagle okazuje się, że jestem byłym więźniem Fox River, który tym razem udaje się w miejsce swojej udręki z byłymi współwięźniami tym razem w charakterze turysty. Idę z ‘wycieczką’ tymi dobrze mi znanymi korytarzami i dochodzę do jakiegoś dziedzińca, który znajduje się pod ziemią, wydrążonego w skale, a obok płynie jakaś rzeka. Na około pełno skazańców, którzy coś do mnie krzyczą. W tłumie widzę Agę, która krzyczy razem z nimi. Dopiero po chwili łapię o co chodzi. Mam się bić z jakimś murzynem, prawie nagim.

Więc się biję. Idzie mi całkiem nieźle, ku zaskoczeniu zgromadzonej braci i oczywiście mojemu. Spoglądam jeszcze raz na rozentuzjazmowany tłum, Aga krzyczy ‘wpiedol, wpierdol’ i nagle Pan Murzyn zaczyna płakać: ‘I co?! Wydaje Ci się, że wygrałeś?! Ja jestem słaby, ale od niego to dopiero dostaniesz’. Ja patrzę, a z tunelu wychodzi wielki jak !#$ kark. Szerszy niż wyższy. Gotowy do zabijania. Maszeruje ze swoją świtą, ze swoimi sługusami w moim kierunku, zdejmuje bluzkę, podchodzi do mnie i zaczyna mnie lać. Po kilku obiciach ryja stwierdzam, że to nie ma większego sensu więc postanawiam wskoczyć do rzeki. Hopla.

Jestem na schodach w jakiejś klatce, w starej kamienicy. Słyszę strzały. Patrzę na górę, a na ostatnim piętrze Jean Reno z jakąś kobietą (znaczy ja wiem którą, ale nie powiem, bo będzie, że jakiś nie teges jestem) krzyczy do mnie, ‘no chooo, no chooo’. No to zadzieram kiecę i lecę. Wbiegamy do mieszkania. Jakaś studencka stancja. Ów pary już nie ma. Są tylko sami skacowani studenci, z których jeden chce mnie zabić. Nie przejmując się tym specjalnie barykaduję drzwi wejściowe wszystkim czym tylko się da. Ustawiam pod drzwiami ciężkie dębowe meble, które nie wiedzieć czemu spłaszczają się do rozmiarów deski do prasowania, już ktoś chce wejść do mieszkania, a ja… budzę się.

Dziękuję, do widzenia.

i to: http://signum.art.pl/grafika/foto/2008_06_03/arsenal.html

Długo nie pisałem, bo szczerze mówiąc nie ma o czym. Mam teraz po prostu bardzo fajny czas i staram się korzystać z niego jak najwięcej i jak najbardziej intensywnie. Bo jest po prostu tak jak powinno być.

Ale nie o tym. 1,5 roku temu zafascynowany kultura skandynawską zapisałem się na kurs języka norweskiego. Cudnie było. Jednak Michał zawalił sesję zimową i zaległości które powstały na uczelni spowodowały, że naukę musiał przerwać po pół roku. Potem ceny poszły w górę i stwierdziłem ‘to jebcie się’. Gdy jednak dziś o poranku włączyłem NRK (czyli tamtejszy odpowiednik Polskiego Radia) to miałem łzy w oczach. Sam nie rozumiem czemu, ale pokochałem ten język. Dlatego też bije się w głowę pustym talerzem śniadaniowym i krzyczę ‘czemu durniu wypisałeś się z kursu, czemu!?’.

To jedna z kilku rzeczy, których kurna strasznie żałuję, że dokonałem w stosunku do nich niewłaściwego wyboru.

A jak ktoś nie wie jak brzmi ów język to niech posłucha Kaizers Orchestra w piosence Knekker Deg Til Sists (I tak Cię złamiemy):

Panowie z zespołu Green Day przyzwyczaili już swoich fanów do tego, że nie raczą ich zbyt często nowym materiałem. Każą na niego czekać średnio 3-4 lata. Dlatego też informacja o ich nowym side-project’cie całkiem mnie ucieszyła. Pewnie niektórzy z Was pamiętają ich pierwszy tajny projekt wydany pod szyldem The Network – zresztą do tej pory zaprzeczają jakoby mieli z nimi coś wspólnego. Tym razem jednak dociekliwi internauci szybko znaleźli mnóstwo powiązań między FHT a Green Day i panu Armstrongowi nie pozostało nic innego jak wystosować oświadczenie do MTV, w którym przedstawia krótką historię FHT. Jedna z gazet nazwała nawet całą tą konspirę ‘Najgorzej trzymanym sekretem w historii muzyki rock’. Bo należy przypomnieć, że ekipa z Berkley wypierała się jakoby miała coś wspólnego z tym zespołem.

Ale teraz o samej płycie. Piosenki utrzymane są w stylistyce rock ‘n’ rolla lat 60. Dużo odwołań do The Who, Buddy Holly’ego, itd. Najmocniejsze punkty Stop Drop and Roll to bez wątpienia Mother Mary, The Pedestrian, Broadway czy Pieces of Truth.

Na krążku znalazło się 12 kawałków, chociaż tak naprawdę jest ich 13. Więc o co chodzi? Ano o to, że w ostatniej chwili nagrano Broadway i zastąpiono nim Highway 1.

Koniec gadania, ściągajcie:

Download rapidshare http://rapidshare.com/files/116729822/Stop_Drop_and_Roll.rar.html

Py.Sy.

Płyta będzie dostępna w sklepie fan.pl za jakieś 10 dni.

]]> http://ptaszynski.wordpress.com/2008/05/22/foxboro-hot-tubs-stop-drop-and-roll/feed/